Nieuws uit de parochie

TOEGANGSPOORT KERK ZUURBEMDE GERENOVEERD
ma 21 oktober '19

Decennialang heeft de toegangspoort van de Sint-Catharinakerk van Zuurbemde weer en wind getrotseerd. De invloed van de weerelementen waren de laatste tijd dan ook duidelijk zichtbaar. De hoogste tijd dus voor de kerkfabriek van Zuurbemde om de nodige stappen te zetten om de deur een tweede leven te bezorgen. De Sint-Catharinakerk is een beschermd monument: daarom moest de kerkfabriek eerst te rade gaan bij het agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse Overheid. De kerkfabriek diende een dossier in en kreeg de toelating én een premie van 80%.
Ondertussen kreeg de kerkdeur haar welverdiende renovatie door een firma gespecialiseerd in historische gebouwen en kan ze weer een tijdje tegen de weergrillen van Moeder Natuur.

Ondertussen staat het restauratiedossier voor de restauratie van de volledige kerk op de wachtlijst van de Vlaamse Overheid, maar tot dan is het belangrijk om verdere schade te voorkomen en maximaal in te zetten op onderhoud.

OKTOBER = MISSIEMAAND
zo 20 oktober '19

WMS_2019_Logo_cmyk_vekt_Gedoopt_en_GezondenZondag 20 oktober ’19 = Missiezondag (wereldwijd)

Paus Franciscus vraagt om van oktober 2019 een buitengewone missiemaand te maken:
– om de missionaire zending van de Kerk en elke gelovige te (her)ontdekken: gezonden om te getuigen
– om die zending in te schrijven in het gehele kerkwerk en niet te zien als een losstaande opdracht
– om meer verbondenheid binnen de wereldkerk te creëren

Lees meer op www.missio.be

DAG VAN DE JEUGDBEWEGING
vr 18 oktober '19

DVDJB.pngWe wensen alle jongeren een fijne Dag van de Jeugdbeweging!

VORMELINGEN KNUTSELEN BLOEMEN VOOR OVERLEDENEN
do 17 oktober '19

Op zaterdagnamiddag 12 oktober kwamen onze vormelingen samen in zaal Glazuur. Oorspronkelijk was het de bedoeling om o.a. een bezoek te brengen aan de bewoners van rust- en verzorgingstehuis “Den Boomgaard” in Glabbeek. Vanuit de instelling kregen we te horen dat het niet goed paste dat we langs zouden komen. Dus bedachten de catechisten een alternatief namiddagprogramma: knutselen van een prachtige bloem en van een gebedssnoer. Onder de begeleiding van de catechisten werd er door de enthousiaste meisjes en jongens naarstig geknutseld, gepraat en geschreven over bidden.
Om de namiddag af te sluiten brachten de vormelingen een bezoek aan het kerkhof van Glabbeek, waar er o.a. kort gepraat werd over leven en sterven, over verrijzenis, … Nadien mochten de kinderen, bij een graf naar keuze, hun mooie bloem “planten” en hun gebedje in stilte voorlezen.

Een zinvol initiatief voor herhaling vatbaar…

17 OKTOBER: WERELDDAG VAN VERZET TEGEN ARMOEDE
do 17 oktober '19

geknoopt-lakenWereldwijd worden er acties opgezet om extra aandacht te vragen voor alle mensen die in armoede leven.

Ook in Glabbeek zijn er heel wat mensen die het moeilijk hebben. Met weinig geld moeten rondkomen, eenzaam zijn, langdurig ziek zijn, … armoede neemt vele vormen aan. Het gevoel er niet bij te horen knaagt aan het zelfbeeld en gaat gepaard met een gevoel van schaamte. Om het taboe rond armoede op te heffen en om armoede in de kijker te zetten doen wij daarom een oproep aan burgers, organisaties, verenigingen, …. om donderdag 17 oktober een wit, geknoopt laken uit het raam te hangen.

DURF TE VRAGEN AAN… PRIESTERS
wo 16 oktober '19

DurfTeVragenElke dinsdag kan je op één naar het programma “Durf Te Vragen” kijken. Op dinsdag 15 oktober ’19 was het thema priesters. “Wanneer was u voor het laatst verliefd?”, “Heeft de paus altijd gelijk?” of “Moet het celibaat niet afgeschaft worden?”. Zes priesters kregen in een lege televisiestudio anonieme vragen van het publiek voorgeschoteld die ze moeten beantwoorden. Onder andere priester Wim Simons uit het nabije Herk-de-Stad liet zich de soutane van het lijf vragen in ‘Durf Te Vragen’.
Siska Schoeters gaat radio maken bij Radio Maria en meldt zich aan in de gevangenis van Brugge.

Herbekijk de aflevering op https://www.een.be/durf-te-vragen/wat-wil-jij-weten-over-priesters

Over (on)dankbaarheid
ma 14 oktober '19

Zondag 13 oktober 2019, achtentwintigste zondag door het jaar (jaar C)

In het evangelie over de genezing van tien melaatsen lijkt het vooral te gaan over een verbazingwekkende machtsdaad van Jezus. Over een spectaculaire genezing van tien afschuwelijk verminkte en ongeneeslijk zieke mensen.
En dat is natuurlijk ook zo. Maar de pointe van het verhaal ligt elders.
Eigenlijk is het een verhaal over dankbaarheid en ondankbaarheid. Een verhaal over hoe vaak wij alle redenen hebben om dankbaar te zijn en hoe dikwijls wij het vertikken om dankbaarheid te tonen. Niet het minst omdat wij de goedheid die ons betoond wordt vanzelfsprekend vinden. Omdat wij er ons soms niet eens echt van bewust zijn dat er reden is om erkentelijk te zijn.
Of zelfs omdat wij het vernederend vinden om dankbaar en erkentelijk te zijn. Omdat wij menen dat wij daardoor erkennen dat wij anderen nodig hebben en wij dat geen fijn gevoel vinden.

Wanhoop
Heel anders is het met ons gesteld op het moment dat we noodgedwongen op anderen aangewezen zijn. Als wij dringend geholpen moeten worden. Momenten waarop onze toekomst helemaal afgesneden is, als we geen licht meer zien, geen enkele hoop meer hebben dat wij onszelf nog kunnen redden.
Op zo’n moment is alle hulp welkom. In zo’n situatie ga je niet meer zorgvuldig afwegen of het wel de gepaste hulp is en of de hulpverlener wel de aangewezen persoon is.
In een dergelijke situatie van wanhoop schreeuw je gewoon om hulp en is elk verlossend gebaar welkom, om het even van wie het komt.
Geloofden de melaatsen in Jezus? Geloofden ze in God? Dat heeft in de gegeven situatie weinig belang. Ze waren wanhopig. En ze hadden gehoord dat Jezus geweldige dingen deed. En dat was genoeg om elk ongeloof, elk mogelijk vooroordeel, om elke reserve opzij te zetten.
Mensen die zweren bij de traditionele, de klassieke geneeskunde komen soms in zo’n situatie terecht. De dokter kan geen enkele hoop meer geven, de wetenschap is aan het eind van haar latijn. En dan zie je soms hoe zo’n mensen zich, tegen hun eigen overtuigingen in, toch wenden tot alternatieve geneeswijzen. “Baat het niet, dan schaadt het niet”. En wie zou hun daarbij ongelijk durven geven?

Erg
Als mensen wanhopig zijn, als ze hevige pijnen lijden, als ze angst hebben om te sterven, dan grijpen ze wanhopig naar elke mogelijkheid van hulp.
Als de paniek toeslaat, maakt het absoluut niet meer uit wie mij helpt en hoe ik geholpen wordt, áls ik maar geholpen wordt. En dat is heel normaal en menselijk en helemaal niet erg. Erg wordt het pas als, nadat het gevaar geweken is of de ziekte overwonnen, ik terug doe alsof het allemaal niets bijzonders is, of ik eigenlijk alles alleen maar aan mijzelf te danken heb. Als ik, na geholpen of zelfs echt gered te zijn, het helemaal niet nodig vind om merci te zeggen. Omdat ik dankbaar zijn, vernederend vind, mij daar te groot voor voel. Erg is dat. Erg, niet alleen omdat ik mij daardoor van mijn ongecultiveerde kant laat zien. Maar erg, vooral omdat daardoor goede en hulp biedende mensen kunnen dichtklappen en besluiten in ’t vervolg twee keer na te denken alvorens iemand nog te helpen.

Dankbaar
Zusters en broers, omwille van de lezing van vandaag had ik het over extreme vormen van ondankbaarheid. Maar je kan de kwestie ook helemaal anders benaderen. En eens rustig nagaan bij jezelf hoe ongelooflijk veel redenen wij hebben om dankbaar in het leven te staan. Gewoon omdat het leven, ondanks alles, mooi en levenswaard is.
Er is zoveel schoonheid en vreugde in het leven, er zijn zoveel redenen om dankbaar te zijn. Er is zeker, wie zou het ontkennen, de neiging om God vooral te zien als een praatpaal aan wie wij onze nood kwijtraken.
Maar soms zeggen mensen ook dat ze blij zijn dat er een God is omdat ze anders met hun vreugde en hun dankbaarheid geen blijf zouden weten. Denk aan een van de grootste wonderen die een mens kan meemaken: de geboorte van een kindje. Je wordt gewoon overrompeld door gevoelens van geluk, je zou de hele wereld willen omhelzen. En je bent God of het leven of desnoods de kosmos oneindig erkentelijk, want je weet heel zeker: ik zit hier biologisch wel voor iets tussen, maar het is wezenlijk een geschenk. Dit heb ik niet zelf gepresteerd. Misschien zelfs niet eens verdiend.

Gelukkig
Maar ook in minder extatische momenten kunnen die gevoelens opborrelen.
Op een dag zit je gewoon in de wagen, de zon schijnt, de radio staat aan, het werk zit erop. En ineens is er die verwondering, die dankbaarheid ook. Gewoon al omdat er zoiets als een wagen en een radio bestaat. Herken je dat? Dankbaar omdat de zon schijnt, omdat er liedjes zijn, en zangers en goed onderhouden wegen.
Dat is allemaal niet aan mij te danken en toch mag ik ervan genieten . . .
Dankbaar ook omdat er een beenhouwer is (ik moet dus zelf niet op jacht) en een bakker die ervoor zorgt dat er straks brood is en taart. En goeie buren.
En mijn hond. Goddank, dat ik vrienden heb en familie. En een huis en een bed. En zo kan je eindeloos doorgaan. Misschien is dat wel de voornaamste weg naar gelukkig zijn. Af en toe rustig nagaan hoeveel redenen je hebt om dankbaar te zijn. Beseffen dat bijna alles wat je gelukkig maakt niet van jezelf komt, maar van anderen. Als een geschenk.
En dat beseffen maakt je nog meer dankbaar. En gelukkig.

DAG VAN DE CHRONISCH ZIEKE MENSEN 2019
zo 13 oktober '19

WEB_herobanner_DCZM2019-1170x325Op zondag 13 oktober ’19 vraagt Samana (het vroegere Ziekenzorg) aandacht voor wie kampt met een chronische aandoening of voor wie mensen met een chronische ziekte ondersteunt. Je vindt hen overal, in iedere buurt, in iedere straat. Chronisch zieke mensen leven vaak wat vergeten in de rand van onze samenleving.

Het gebeurt iedere dag. Mensen ontmoeten elkaar in de buurt: spontaan en ongedwongen. Een ‘hallo, hoe gaat het’, een babbel over de dingen van de dag of een gesprek over wat mensen echt raakt. Ontmoeten en verbinden van zieke en gezonde mensen. Dat is wat Samana altijd heeft gedaan en dat is waartoe Samana iedereen uitnodigt.

Meer op www.samana.be/dag-van-de-chronisch-zieke-mensen-2019

KASTEELKAPEL ATTENRODE IN MARIABOEK
wo 09 oktober '19

F4275e42Het boek “Terug naar de bron. Verstillen bij Maria” is de vrucht van de persoonlijke zoektocht van Marian D’Haese (uit Lede), een jonge moeder en godsdienstlerares. Marians grootmoeder gaf haar de liefde voor Maria al van jongs af door.
In “Terug naar de bron. Verstillen bij Maria” bewijst Marian zich als godsdienstlerares door haar persoonlijke verhaal van dankbaarheid te stofferen met gedegen informatie. Ze benadert Maria vanuit verschillende invalshoeken: Maria in de Bijbel, in de theologie, in de volksdevotie, maar ook bijvoorbeeld in de islam.
De tekst wordt verlucht met foto’s van kapelletjes her en der in Vlaanderen, gedichten en liedjes over Maria.

Door een ontmoeting met Magda Guelinckx kwam Marian de kapel van het kasteel van de familie l’Escaille in Attenrode op het spoor. Vandaar dat ook een artikel van het boek gewijd is aan deze prachtige en eeuwenoude kapel.

Het boek kan besteld worden via www.mariandhaese.be

LEERLINGEN SCHOOL BUNSBEEK ZETTEN ZICH IN VOOR ZUSTER JEANNE DEVOS
ma 07 oktober '19

JeanneDevosZoals eerder aangekondigd kiest Vrije basisschool “De Duizendpoot” van Bunsbeek ervoor om zich dit schooljaar in te zetten voor het project van de wereldberoemde zuster Jeanne Devos. Zuster Jeanne werd geboren in Kortenaken en heeft jarenlang gewerkt in India, waar ze zich het lot van onderdrukte vrouwen en kinderen aantrok. Vandaag, 7/10, kwam zuster Jeanne haar project zelf voorstellen aan de leerlingen en leerkrachten.

Een reportage van ROB-tv: https://www.robtv.be/nieuws/zuster-jeanne-devos-krijgt-hulp-van-leerlingen-van-de-duizendpoot-in-bunsbeek-86023

Pagina's