Nieuws uit de parochie

17 OKTOBER: WERELDDAG VAN VERZET TEGEN ARMOEDE
do 17 oktober '19

geknoopt-lakenWereldwijd worden er acties opgezet om extra aandacht te vragen voor alle mensen die in armoede leven.

Ook in Glabbeek zijn er heel wat mensen die het moeilijk hebben. Met weinig geld moeten rondkomen, eenzaam zijn, langdurig ziek zijn, … armoede neemt vele vormen aan. Het gevoel er niet bij te horen knaagt aan het zelfbeeld en gaat gepaard met een gevoel van schaamte. Om het taboe rond armoede op te heffen en om armoede in de kijker te zetten doen wij daarom een oproep aan burgers, organisaties, verenigingen, …. om donderdag 17 oktober een wit, geknoopt laken uit het raam te hangen.

DURF TE VRAGEN AAN… PRIESTERS
wo 16 oktober '19

DurfTeVragenElke dinsdag kan je op één naar het programma “Durf Te Vragen” kijken. Op dinsdag 15 oktober ’19 was het thema priesters. “Wanneer was u voor het laatst verliefd?”, “Heeft de paus altijd gelijk?” of “Moet het celibaat niet afgeschaft worden?”. Zes priesters kregen in een lege televisiestudio anonieme vragen van het publiek voorgeschoteld die ze moeten beantwoorden. Onder andere priester Wim Simons uit het nabije Herk-de-Stad liet zich de soutane van het lijf vragen in ‘Durf Te Vragen’.
Siska Schoeters gaat radio maken bij Radio Maria en meldt zich aan in de gevangenis van Brugge.

Herbekijk de aflevering op https://www.een.be/durf-te-vragen/wat-wil-jij-weten-over-priesters

Over (on)dankbaarheid
ma 14 oktober '19

Zondag 13 oktober 2019, achtentwintigste zondag door het jaar (jaar C)

In het evangelie over de genezing van tien melaatsen lijkt het vooral te gaan over een verbazingwekkende machtsdaad van Jezus. Over een spectaculaire genezing van tien afschuwelijk verminkte en ongeneeslijk zieke mensen.
En dat is natuurlijk ook zo. Maar de pointe van het verhaal ligt elders.
Eigenlijk is het een verhaal over dankbaarheid en ondankbaarheid. Een verhaal over hoe vaak wij alle redenen hebben om dankbaar te zijn en hoe dikwijls wij het vertikken om dankbaarheid te tonen. Niet het minst omdat wij de goedheid die ons betoond wordt vanzelfsprekend vinden. Omdat wij er ons soms niet eens echt van bewust zijn dat er reden is om erkentelijk te zijn.
Of zelfs omdat wij het vernederend vinden om dankbaar en erkentelijk te zijn. Omdat wij menen dat wij daardoor erkennen dat wij anderen nodig hebben en wij dat geen fijn gevoel vinden.

Wanhoop
Heel anders is het met ons gesteld op het moment dat we noodgedwongen op anderen aangewezen zijn. Als wij dringend geholpen moeten worden. Momenten waarop onze toekomst helemaal afgesneden is, als we geen licht meer zien, geen enkele hoop meer hebben dat wij onszelf nog kunnen redden.
Op zo’n moment is alle hulp welkom. In zo’n situatie ga je niet meer zorgvuldig afwegen of het wel de gepaste hulp is en of de hulpverlener wel de aangewezen persoon is.
In een dergelijke situatie van wanhoop schreeuw je gewoon om hulp en is elk verlossend gebaar welkom, om het even van wie het komt.
Geloofden de melaatsen in Jezus? Geloofden ze in God? Dat heeft in de gegeven situatie weinig belang. Ze waren wanhopig. En ze hadden gehoord dat Jezus geweldige dingen deed. En dat was genoeg om elk ongeloof, elk mogelijk vooroordeel, om elke reserve opzij te zetten.
Mensen die zweren bij de traditionele, de klassieke geneeskunde komen soms in zo’n situatie terecht. De dokter kan geen enkele hoop meer geven, de wetenschap is aan het eind van haar latijn. En dan zie je soms hoe zo’n mensen zich, tegen hun eigen overtuigingen in, toch wenden tot alternatieve geneeswijzen. “Baat het niet, dan schaadt het niet”. En wie zou hun daarbij ongelijk durven geven?

Erg
Als mensen wanhopig zijn, als ze hevige pijnen lijden, als ze angst hebben om te sterven, dan grijpen ze wanhopig naar elke mogelijkheid van hulp.
Als de paniek toeslaat, maakt het absoluut niet meer uit wie mij helpt en hoe ik geholpen wordt, áls ik maar geholpen wordt. En dat is heel normaal en menselijk en helemaal niet erg. Erg wordt het pas als, nadat het gevaar geweken is of de ziekte overwonnen, ik terug doe alsof het allemaal niets bijzonders is, of ik eigenlijk alles alleen maar aan mijzelf te danken heb. Als ik, na geholpen of zelfs echt gered te zijn, het helemaal niet nodig vind om merci te zeggen. Omdat ik dankbaar zijn, vernederend vind, mij daar te groot voor voel. Erg is dat. Erg, niet alleen omdat ik mij daardoor van mijn ongecultiveerde kant laat zien. Maar erg, vooral omdat daardoor goede en hulp biedende mensen kunnen dichtklappen en besluiten in ’t vervolg twee keer na te denken alvorens iemand nog te helpen.

Dankbaar
Zusters en broers, omwille van de lezing van vandaag had ik het over extreme vormen van ondankbaarheid. Maar je kan de kwestie ook helemaal anders benaderen. En eens rustig nagaan bij jezelf hoe ongelooflijk veel redenen wij hebben om dankbaar in het leven te staan. Gewoon omdat het leven, ondanks alles, mooi en levenswaard is.
Er is zoveel schoonheid en vreugde in het leven, er zijn zoveel redenen om dankbaar te zijn. Er is zeker, wie zou het ontkennen, de neiging om God vooral te zien als een praatpaal aan wie wij onze nood kwijtraken.
Maar soms zeggen mensen ook dat ze blij zijn dat er een God is omdat ze anders met hun vreugde en hun dankbaarheid geen blijf zouden weten. Denk aan een van de grootste wonderen die een mens kan meemaken: de geboorte van een kindje. Je wordt gewoon overrompeld door gevoelens van geluk, je zou de hele wereld willen omhelzen. En je bent God of het leven of desnoods de kosmos oneindig erkentelijk, want je weet heel zeker: ik zit hier biologisch wel voor iets tussen, maar het is wezenlijk een geschenk. Dit heb ik niet zelf gepresteerd. Misschien zelfs niet eens verdiend.

Gelukkig
Maar ook in minder extatische momenten kunnen die gevoelens opborrelen.
Op een dag zit je gewoon in de wagen, de zon schijnt, de radio staat aan, het werk zit erop. En ineens is er die verwondering, die dankbaarheid ook. Gewoon al omdat er zoiets als een wagen en een radio bestaat. Herken je dat? Dankbaar omdat de zon schijnt, omdat er liedjes zijn, en zangers en goed onderhouden wegen.
Dat is allemaal niet aan mij te danken en toch mag ik ervan genieten . . .
Dankbaar ook omdat er een beenhouwer is (ik moet dus zelf niet op jacht) en een bakker die ervoor zorgt dat er straks brood is en taart. En goeie buren.
En mijn hond. Goddank, dat ik vrienden heb en familie. En een huis en een bed. En zo kan je eindeloos doorgaan. Misschien is dat wel de voornaamste weg naar gelukkig zijn. Af en toe rustig nagaan hoeveel redenen je hebt om dankbaar te zijn. Beseffen dat bijna alles wat je gelukkig maakt niet van jezelf komt, maar van anderen. Als een geschenk.
En dat beseffen maakt je nog meer dankbaar. En gelukkig.

DAG VAN DE CHRONISCH ZIEKE MENSEN 2019
zo 13 oktober '19

WEB_herobanner_DCZM2019-1170x325Op zondag 13 oktober ’19 vraagt Samana (het vroegere Ziekenzorg) aandacht voor wie kampt met een chronische aandoening of voor wie mensen met een chronische ziekte ondersteunt. Je vindt hen overal, in iedere buurt, in iedere straat. Chronisch zieke mensen leven vaak wat vergeten in de rand van onze samenleving.

Het gebeurt iedere dag. Mensen ontmoeten elkaar in de buurt: spontaan en ongedwongen. Een ‘hallo, hoe gaat het’, een babbel over de dingen van de dag of een gesprek over wat mensen echt raakt. Ontmoeten en verbinden van zieke en gezonde mensen. Dat is wat Samana altijd heeft gedaan en dat is waartoe Samana iedereen uitnodigt.

Meer op www.samana.be/dag-van-de-chronisch-zieke-mensen-2019

KASTEELKAPEL ATTENRODE IN MARIABOEK
wo 09 oktober '19

F4275e42Het boek “Terug naar de bron. Verstillen bij Maria” is de vrucht van de persoonlijke zoektocht van Marian D’Haese (uit Lede), een jonge moeder en godsdienstlerares. Marians grootmoeder gaf haar de liefde voor Maria al van jongs af door.
In “Terug naar de bron. Verstillen bij Maria” bewijst Marian zich als godsdienstlerares door haar persoonlijke verhaal van dankbaarheid te stofferen met gedegen informatie. Ze benadert Maria vanuit verschillende invalshoeken: Maria in de Bijbel, in de theologie, in de volksdevotie, maar ook bijvoorbeeld in de islam.
De tekst wordt verlucht met foto’s van kapelletjes her en der in Vlaanderen, gedichten en liedjes over Maria.

Door een ontmoeting met Magda Guelinckx kwam Marian de kapel van het kasteel van de familie l’Escaille in Attenrode op het spoor. Vandaar dat ook een artikel van het boek gewijd is aan deze prachtige en eeuwenoude kapel.

Het boek kan besteld worden via www.mariandhaese.be

LEERLINGEN SCHOOL BUNSBEEK ZETTEN ZICH IN VOOR ZUSTER JEANNE DEVOS
ma 07 oktober '19

JeanneDevosZoals eerder aangekondigd kiest Vrije basisschool “De Duizendpoot” van Bunsbeek ervoor om zich dit schooljaar in te zetten voor het project van de wereldberoemde zuster Jeanne Devos. Zuster Jeanne werd geboren in Kortenaken en heeft jarenlang gewerkt in India, waar ze zich het lot van onderdrukte vrouwen en kinderen aantrok. Vandaag, 7/10, kwam zuster Jeanne haar project zelf voorstellen aan de leerlingen en leerkrachten.

Een reportage van ROB-tv: https://www.robtv.be/nieuws/zuster-jeanne-devos-krijgt-hulp-van-leerlingen-van-de-duizendpoot-in-bunsbeek-86023

37 MEISJES EN JONGENS GESTART OP WEG NAAR HET VORMSEL 2020
di 08 oktober '19

De enthousiaste catecheseploeg -Bieke, Erika, Ingrid, Sarah, Gilbert en Gert- blies op zaterdagnamiddag 28 september ‘19 verzamelen in het parochiecentrum van Attenrode voor de startdag van de vormselcatechese van onze zes parochies/dorpen.
Terwijl het buiten regende werd er binnen gepraat over idolen, gespeeld, gebeden, gelachen, afspraken werden gemaakt en de meisjes en jongens kregen een drankje aangeboden… De kinderen kregen ook uitleg over hoe het catechesejaar is opgebouwd en wat ze mogen verwachten. Het eerste thuisopdrachtje was ook een feit: “Maak twee selfies. Eéntje met op de achtergrond een kerkgebouw en ééntje met een ander teken van geloof (kapel, Mariabeeldje, priester…) en mail het door naar de catechisten.
Om 16.30 uur was de samenkomst afgelopen: tof en voor sommigen zelfs te kort.

De volgende ochtend, zondag 29 september, was iedereen opnieuw paraat voor de catechesestartviering in de Onze-Lieve-Geboortekerk van Kapellen.

Een fijne start voor wat een fantastisch werkjaar moet worden, met als hoogtepunt de Vormselviering van zondag 26 april 2020!

DEKEN LUC VAN HILST EN ZIJN REGIOPLOEG OP KENNISMAKINGSBEZOEK
za 05 oktober '19

DSC_0008 (Groot)Op donderdagavond 3 oktober 2019 kreeg Zoneploeg Glabbeek regiodeken Luc Van Hilst, Elly Mattheus (gemeenschapsopbouw), Ria Merckx (econoom), Geert Narinx (vormingswerker) en Toni Berek (jongerenpastor) op bezoek op de pastorie. Glabbeek was de eerste in rij van 12 bezoeken van deken Luc en zijn team aan de Pastorale Zones van regio Tienen (omvat de vroegere dekenaten Diest en Tienen).
Het is de opdracht van deze regioploeg om pastoraal verantwoordelijken en vrijwilligers te begeleiden, te stimuleren en te bezielen om te groeien naar een missionaire pastoraal.
Het was de bedoeling van deken Luc om door deze ontmoeting inzicht te krijgen waar de Pastorale Zone Glabbeek staat in haar oprichting: wat er ter plaatse leeft aan uitdagingen, (on-)mogelijkheden en moeilijkheden.. Maar uiteraard ook een moment om kennis te maken met de mensen die lokaal aan de kar trekken.

Het werd een hartelijk gesprek met priester Luc Thiry, Chris Nys (evangelisatie), Agnes Vanhellemont (diaconie), Jan Tweepenninckx (het “tijdelijke” oftewel de financiële kant) en Gert Janssens (catechese en algemene coördinatie), waarin aandachtig luisteren en bemoedigend spreken centraal stonden. Deze vijf mensen, verenigd in de Zoneploeg, dragen in de Glabbeekse parochies de eindverantwoordelijkheid voor de algemene pastorale zorg. Deken Luc Van Hilst wist te melden dat Pastorale Zone Glabbeek wordt beschouwd als één van de betere leerlingen van de regio en hij wenste het vijfkoppige team en met hen de vele vrijwilligers in de zes parochies dan ook proficiat met hun dagelijkse inzet voor de Pastorale Zone, de Kerk en het geloof.

Het belooft een boeiende samenwerking te worden!

Interesse om in Glabbeek mee te werken aan een warme parochiegemeenschap?
Geef een seintje aan Gert Janssens op 0474/72.14.82 of via secretariaat@kerkglabbeek.be

Geloven leert zien
ma 07 oktober '19

Zondag 6 oktober 2019, zevenentwintigste zondag door het jaar (jaar C)

“Als je maar genoeg geloof had”, zegt Jezus, “dan zou je tot die moerbeiboom zeggen: ‘Plant je in zee’, en hij zou het doen”.
Heeft geloof dan toch iets met magie te maken? En is iemand die heel sterk gelooft – een heilige zeg maar – een soort Harry Potter, iemand die kan toveren? Laten we niet te vlug zijn met ons antwoord op die vraag.
Wat we in ieder geval meteen al kunnen zeggen, is dat Jezus duidelijk een enorme kracht toekent aan het geloof. En dan meer bepaald aan religieus geloof. Want dat geloof binnen het gewone dagelijkse leven, geloof in een project of geloof in jezelf, je al een heel eind vooruit helpt, is voor iedereen duidelijk. Maar geldt dit ook voor religieus geloof? Wat is trouwens “religieus”?

Diepte
Laten we eens kijken naar wat we bedoelen met een “religieuze ervaring”.
Het is een eerder zeldzame en ook kostbare ervaring, maar ik denk dat ieder van ons dat al minstens één keer in zijn leven heeft meegemaakt.
Ineens en meestal totaal onverwacht, is het er. Het lijkt erop of je ogen ineens met een klik op scherp worden gesteld. Heel de omringende werkelijkheid verandert. Eigenlijk verandert ze helemaal niet. Maar je ziet ze anders.
Ineens blijkt ze een diepte en een samenhang te bezitten die je voorheen niet eens vermoedde.
Het gras is groener, de ingeademde lucht opwindender en zelfs je ergste vijand blijkt één grote schreeuw naar liefde en genegenheid te zijn. Eén klein momentje heb je een volmaakt inzicht in alles. Alles hangt ook samen. Alles is één. En je bent volmaakt gelukkig. Eén klein momentje slechts heeft het geduurd en daarna ben je terug in de “gewone werkelijkheid”. Maar je weet heel zeker dat je heel even de echte werkelijkheid hebt gezien.

Samenhang
Zo’n religieuze ervaring is niet het gevolg van het geloof. Ook mensen die helemaal niet religieus zijn, doen soms zo’n ervaring op. Maar zo’n ervaring is wel vaak de oorzaak van geloof. Een uitnodiging tot verdieping.
Rationeel denken en wetenschap hebben ons leven met oneindig veel goeie dingen verrijkt. Maar terwijl ze de wereld in kaart brachten, hebben ze ook diezelfde wereld haar diepte ontnomen.
Alles lijkt een beetje dichtgeslibd en grijs geworden.
En terwijl de massa steeds meer onverschillig wordt t.a.v. geloof, wordt datzelfde geloof door velen herontdekt als de deur naar de echte werkelijkheid, achter de zichtbare en bestudeerbare werkelijkheid.
En dat is dan het eerste domein waar de kracht van het geloof zich laat kennen. In het vermogen namelijk om door te dringen in de diepte van de ons omringende werkelijkheid, door te dringen in het mysterie achter wat zichtbaar is. Om iets beginnen te vermoeden van de samenhang en de betekenis van de dingen die, wetenschappelijk gezien, geen enkele samenhang of betekenis hebben.

Vrijheid
Maar daarnaast laat geloof ons ook (en vooral) de waarheid over onszelf zien. Geloof stelt ons in staat en geeft ons de moed om naar onszelf te kijken zoals we werkelijk zijn. Inderdaad: de moed.
Want wat je te zien krijgt als je met de ogen van het geloof naar jezelf durft kijken, is niet prettig. En daarvoor heb je Gods hulp meer dan nodig.
Want je ziet dan met een ontstellende klaarheid, dat je vermeende vrijheid in werkelijkheid afhankelijkheid is. En je vermeende waarheid, waar je prat op gaat, een leugen.
Je ziet dat vrij worden niet betekent: vrij zijn om alles te doen wat je wil, vrij zijn van belemmeringen, vrij zijn van wetten en regels, vrij van mensen, vrij van God. Maar dat echt vrij worden betekent: loskomen van jezelf, van je nukken en grillen, van je onverzadigbare verlangens. Vrij worden van de leugen dat alles in de wereld alleen maar om mijzelf draait. (Bonhoeffer).
Alle grote christelijke meesters wijzen in dezelfde richting. Vrijheid betekent: jezelf in de hand hebben. En dat is precies het tegenovergestelde van de populaire opvatting over vrijheid, namelijk: jezelf altijd maar “involgen”.
Elke goesting, elke bevlieging, elke drang involgen.
Want dat is, zo leert je het geloof, juist slaaf zijn. Slaaf zijn van jezelf.
Echt vrij ben je pas als je die dingen onder controle hebt.

Meester
Vrij ben je pas als je meester bent over jezelf. Als je bijvoorbeeld je mondmitraillette in toom kan houden, als je opkomende driftbuien in het gareel kan houden, en je meester blijft over je misplaatste neigingen (gulzigheid, jaloezie, geldingsdrang enz.). Als je daar meester over blijft, dan ben je vrij. En juist niet als je aan die dingen toegeeft. Dan ben je slaaf.
Dat zijn de twee voornaamste dingen die het geloof je leert. Kijken doorheen de oppervlakte en de schijn. Oog krijgen voor de diepte van de ons omringende werkelijkheid en kijken naar onszelf zoals we werkelijk zijn.
“Als je dat doet”, zegt Jezus, “dan gebeuren er onvoorstelbare dingen”. Dan kan je tot die moerbeiboom zeggen: “Plant je in zee”. En hij zal het doen.

ALLERHEILIGEN EN ALLERZIELEN 2019
vr 04 oktober '19

Van harte welkom om mee jouw overledene(n) te herdenken…

F4275a40

Pagina's