Nieuws uit de parochie

Thomas de zoeker
wo 14 april '21

Zondag 11 april 2021, Beloken Pasen (jaar B)

Vandaag lezen we in het evangelie het verhaal van de apostel Thomas. De “ongelovige Thomas” wordt hij vaak genoemd. Omdat hij bij de eerste geruchten over de Verrijzenis weigerde om zomaar te geloven wat ook door sommige anderen werd afgedaan als “beuzelpraat van vrouwen”. Thomas verlangde zekerheid.
Hoe krijg je die? Dat is heel belangrijk ook voor ons vandaag. Wij die voor de immense taak staan, de liefde van God ter sprake te brengen in een tijd die alleen maar geïnteresseerd lijkt in materiële dingen.
Je weet wellicht dat in het Westen, de groep dogmatische atheïsten getalsmatig evenzeer pluimen verliest als de groep van gebetonneerde christenen. Wij mogen niet de fout maken van al diegenen die weggaan zowel bij de enen als bij de anderen, te rekenen bij de apatheïsten: mensen die totaal niet meer geïnteresseerd zijn in diepere vragen. Dat is niet zo.

Zoekers
Er is immers de sterk groeiende groep van zoekers. En die mensen moeten wij (blijven) aandacht schenken. Zij staan ook dicht bij ons. Ook gelovigen blijven immers voor een stuk zoekers omdat God zelf mysterie is. Absolute zekerheid bestaat niet in het geloof. Niemand van ons gelooft bovendien iedere dag even sterk.
Meer dan we misschien zelf willen toegeven, weten wij heel goed wat ongeloof is. Daarom zijn mensen die eerlijk zoeken onze natuurlijke gesprekspartners.
De vraag blijft dan hoe je die zoekende mensen kan interesseren in ons geloof?
Want de meeste mensen die zich vandaag ongelovig noemen, die kennen dat geloof niet meer van binnenuit. Het godsdienstonderwijs dat ze kregen was vaak beperkt tot “niet pesten op school” en “centjes geven voor het goede doel”.
Velen van hen kennen alleen nog de vooroordelen en de tegenwerpingen tegen het geloof, niet meer het geloof zelf.
Vroeger was de situatie helemaal anders.
Toen vroeger in het zwaar-katholieke Vlaanderen mensen het geloof de rug toekeerden, wisten ze heel goed waar ze afstand van namen. Kleppers als Marnix Gijsen, Gerard Walschap en Vermeersch bijvoorbeeld, hadden een soliede katholieke opvoeding gehad. Ze kenden het geloof van binnenuit.
Mensen van vandaag, speciaal ook veel jongeren, kennen vaak over het geloof alleen nog datgene wat ze er af en toe over horen of lezen in een pers die het, zacht uitgedrukt, niet zo begrepen heeft op het christelijk geloof.
Hoe bereiken wij die mensen?

Anders
Moeten wij, naar het oude vertrouwde recept, “geloofsavonden” inrichten en daar “sprekers” op uitnodigen? Ik denk het niet.
Een theoloog, een bijbelspecialist of zelfs een bisschop programmeren trekt tegenwoordig alleen nog de usual suspects aan, niet de zoekers die wij willen bereiken.
Bovendien zijn wij ook op dat punt een arme Kerk geworden: de begenadigde, enthousiasmerende sprekers lopen momenteel eerder dun in onze Kerk.
Wij hebben natuurlijk een Rik Torfs, die met zijn wondere mengeling van humor, kennis en diepgang een waar godsgeschenk is voor onze Vlaamse stijve-harken-kerk. Een man die voor onze plaatselijke Kerk bijna even kostbaar is als paus Franciscus dat is voor de wereldkerk.
Maar laat Rik Torfs gewoon datgene doen waar hij ook door niet-gelovigen sterk om gewaardeerd wordt: zijn opmerkelijke bijdragen in panelgesprekken en korte interviews op tv en zijn onovertroffen stukjes in Het Laatste Nieuws.
Je mag zo’n man in ieder geval nooit aandoen wat we vroeger veel te veel gedaan hebben met kardinaal Danneels: hem verslijten door de man van het ene gammele parochiezaaltje naar het andere te sleuren.

Voorleven
Neen, wij zullen het zelf moeten doen.
Als wij in onze tijd terug mensen willen interesseren voor ons geloof, dan zullen we zelf onze duit in het zakje moeten doen. En dan niet zozeer door het evangelie zo goed mogelijk uit te leggen, maar door het te beleven.
Wij moeten de mensen terug nieuwsgierig maken naar het christendom.
En dat kan het best door onze manier van leven.
Wij moeten ons geloof zo serieus nemen dat het af te lezen valt uit onze daden, uit ons omgaan met elkaar en met andere mensen.
Als christenen zich keren naar de God van liefde i.p.v. naar de goden van geld en macht, dan kan het niet anders of zij leven ook anders dan anderen.
En dat valt op, dat maakt nieuwsgierig.
Zoals ook de eerste christenen destijds indruk maakten op de Romeinse heidenen door hun anders-in-de-wereld-staan. Dát valt op.
Wij moeten gewoon hetzelfde doen.
Er is wat dat betreft niet zoveel veranderd in de wereld.
Het zijn alleen wij die moeten veranderen.
Om terug op te vallen.

VERRIJZENIS VIEREN IN CORONA-TIJDEN
wo 07 april '21

Op zondag 4 april ‘21, Pasen, vierden we in onze zondagskerk te Kapellen de verrijzenis van Christus. Ook nu deden we dit weer volgens de geldende 15-mensen-covid-regel. Om toch alle gelovigen van onze Glabbeekse gemeenschap de kans te geven om mee te vieren in hun vertrouwde kerk, werd gekozen voor livestreaming. Via een 110-tal toestellen (laptops, pc’s, tablets, …) werd de viering digitaal druk bijgewoond.
Pastoor Luc ging voor in een ingetogen viering en misdienaar Timo stond hem bij. Medewerkers uit de zes parochies droegen bij aanvang hun pas gewijde Paaskaars plechtig binnen. Zoals gebruikelijk werden deze Paaskaarsen, samen met het doopwater, de dag voordien -op Stille Zaterdag- gewijd tijdens een intieme plechtigheid, eveneens in onze zondagskerk.

Gedurende de viering werd ook de mogelijkheid geboden aan de mensen die van thuis uit meevierden, om via mail of gsmbericht kaarsjes te laten branden in de kerk: 22 kaarsjes werden zo op verzoek aangestoken

Tijdens zijn homilie riep pastoor Luc ons op om op te staan uit alles wat ons ontmoedigt en gevangen houdt. Wij zijn geboren om te verrijzen, niet één keer, maar ontelbare keren. Als christenen moeten we elkaar daarin ook helpen.
Nog volgens pastoor Luc is dit voor de kerk zelfs het wezen van haar zending: mensen in alle denkbare duistere situaties moed geven, hen helpen opstaan en voor een stuk laten deelnemen aan de verrijzenis van Christus.
Willen we daartoe komen zegt hij, moeten we eerst zelf verrezen mensen zijn. Volgens hem kunnen we dat, omdat er bij ons al eens iemand is opgestaan uit de dood.

Zalig Pasen!

NB De eucharistieviering van Pasen kan herbekeken worden op www.kerkglabbeek.be/livestreaming

Mensen helpen verrijzen
di 06 april '21

Zondag 4 april 2021, Pasen (jaar B)

Wanneer men het vandaag over de Verrijzenis van Christus heeft, dan bedoelt men meestal de ontdekking van het lege graf en de verschijning van Jezus een paar meter daarvandaan.
Maar deze bijna exclusieve aandacht voor de eerste 5 of 10 minuten van de opstanding, zou de eerste christenen zeer verbaasd hebben.
Als, onmiddellijk na Jezus’ dood, zovelen beweerden getuige te zijn van zijn verrijzenis, dan beweerden ze niet per se dit gezien te hebben. Maar wel dat ze, vanuit heel uiteenlopende ervaringen, er rotsvast van overtuigd waren geraakt dat de Jezus die ze hadden zien sterven, meer leefde dan ooit. Dat de man die als een slaaf was vernederd en gekruisigd, nu de levende Heer geworden was.

Vertrouwd
Die verrijzenis van Christus staat in het middelpunt van ons geloof.
En volgens dat geloof zelfs in het middelpunt van de menselijke geschiedenis.
En toch is die Verrijzenis helemaal niet zo vreemd en buitenissig als je op het eerste gezicht wel zou denken. Wij zijn er meer mee vertrouwd dan we beseffen.
Sterven en verrijzen, als het goed met ons gaat overkomt het ons voortdurend.
Al van bij het begin. Denk aan de dood van de foetus wanneer wij het levenslicht zien. En daarna aan al die keren die wij moeten sterven aan zekerheden. Dat papa alles weet bijvoorbeeld en dat onze ouders almachtig zijn. Of denk aan al onze verlangens die in de kiem gesmoord worden, de eerste hartstochtelijke verliefdheid bijvoorbeeld die alleen maar op onverschilligheid botst bij de ander.
Er zijn zoveel zekerheden die wij moeten opgeven, zoveel verlangens die niet vervuld kunnen worden, zoveel beproevingen die ons worden aangedaan door anderen en door ons eigen onvermogen.
Zoveel doden die wij moeten sterven in de ontplooiing van ons menszijn en evenzoveel verrijzeniservaringen. Als alles goed gaat tenminste. Maar alles loopt natuurlijk niet altijd gesmeerd.

Helpen verrijzen
En precies daar situeert zich de oproep van het Evangelie.
Wij zijn geboren om te verrijzen.
Niet één keer maar ontelbare keren.
Om altijd weer opnieuw op te staan uit alles wat ontmoedigt en gevangen houdt.
Maar het is de bedoeling dat wij elkaar daarbij helpen.
En voor de Kerk is dat zelfs het wezen van haar zending.
Mensen in alle denkbare duistere situaties moed geven, hen helpen opstaan en hen op die manier voor een stuk laten deelnemen aan de verrijzenis van Christus.
Paus Franciscus gebruikt daarvoor een treffende uitdrukking: “De Kerk moet het veldhospitaal van de wereld worden”, zegt hij.
Moeten wij dus vanaf nu allemaal de zorg in, verpleegster worden, geneesheer of psychiater? Natuurlijk niet. Wij hebben daar als christenen een heel eigen weg in te gaan.

Oase
Augustinus had in de 4de eeuw al begrepen dat veel van de tegenstellingen die wij oproepen, die tussen blank en zwart bijvoorbeeld, tussen man en vrouw, gelovig of niet-gelovig enz. alleen maar schijn zijn.
De twee fundamentele tegenstellingen die in het menselijk hart leven, noem het de twee grote liefdes van de mens, zijn eigenliefde en liefde die gericht is op de ander.
Terwijl de liefde voor de ander gelukkig makend is voor beiden, brengt de eigenliefde van de een vaak alleen maar ellende over de ander.
In een wereld waarin egoïsme, onverdraagzaamheid en extreem geweld alsmaar toenemen, moet de Kerk een oase zijn waar gekwetste en verkommerde mensen op verhaal kunnen komen. Maar ook een plaats waar mensen in het algemeen, gelovigen en mindergelovigen respectvol geholpen worden in hun zoeken naar zin en betekenis. Een plaats ook, een school als het ware, waar methoden worden aangereikt om het egoïsme van de mens te overwinnen en zijn agressiviteit bij te schaven. En op zoek te gaan naar regels voor een rechtvaardig en vreedzaam samenleven.

Duiken
Dat is de rol voor christenen vandaag.
Maar om die rol naar behoren te vervullen, moeten wij eerst serieus werk maken van onze eigen bekering.
Als wij mensen willen rechttrekken, doen opstaan en verrijzen, dan moeten wij eerst zelf verrezen mensen zijn.
Christenen in deze tijd hebben de waanzinnige opdracht het evangelie terug uit te dragen in de grotendeels geseculariseerde wereld van vandaag.
Hoe onmogelijk dit ook lijkt, wij zullen het kunnen. Maar dan moeten wij eerst terug het diepe water in en heel serieus werken aan ons eigen innerlijk leven.
De uitdaging weer niet te lijf gaan met projecten en vergaderingen alleen. Maar terug veel meer plaats inruimen voor persoonlijk gebed en bezinning. Als wij mensen willen helpen om te verrijzen, moeten wij zelf verrezen mensen zijn.
Wij kunnen dat. Wij moeten ons daar niet ongerust over maken. Wij kunnen dat.
Bij ons is al eens iemand opgestaan uit de dood.

ZESTIENDE-EEUWSE KAPEL HEINKENSBERG WEVER ALS WAARDEVOL ERFGOED ERKEND
di 06 april '21

De deputatie van de provincie Vlaams-Brabant heeft, op basis van de aangebrachte elementen (historische en volkskundige waarde, …) door de kerkfabriek van Wever, eind maart beslist om de kapel Onze-Lieve-Vrouw, Troosteres der Bedrukten, gelegen in de Heinkensbergstraat te Wever (Glabbeek) als waardevol te erkennen.

In Wever bestaat reeds vier eeuwen lang een verering van de maagd Maria in de kapel op de Heinkensberg. De kapel staat bij vele mensen uit de wijde omgeving generaties lang bekend als een plaats van rust. Andere branden er een kaarsje en leggen hun zorgen in de handen van Maria of komen bidden om genezing.
Op 15 augustus, het feest van Onze-Lieve-Vrouw Ten Hemelopneming, vindt de jaarlijkse eucharistieviering in openlucht plaats aan de kapel om 10 uur. In de namiddag gaat de kleurrijke processie uit: er wordt vertrokken aan de Sint-Antoniuskerk van Wever tot aan de kapel.
Om de 25 jaar gaat er een praalstoet uit met wagens en groepen.

Het Mariabeeld van de Heinkensberg werd, volgens de legende, omstreeks 1572-1573 aangebracht door de Spaanse generaal Don Dionysius Vicca, geboren te Cadiz (Costa de la Luz, Zuid-Spanje). Hij zou als legeraanvoerder van Alva een overwinning behaald hebben op één van de legers van Willem van Oranje. Als dankbetuiging heeft hij de kleine kapel op de Heinkensberg laten bouwen.

De kapel werd meermaals vergroot, o.a. in 1900. In 1922 werd er een koor aangebouwd ter gelegenheid van de viering van de 350ste verjaardag van de kapel. In 1966 werd de vervallen kapel heropgebouwd onder pater-pastoor Savonet. En in 2015 werd het dak van de goed onderhouden kapel nog volledig vernieuwd en geïsoleerd op initiatief van de kerkfabriek.

De mooie glasramen zijn van de hand van de gerenommeerde glazenier Maurits Nevens.

Vóór de kapel is er een sfeervol grasveld aangelegd met berken. Er staat een beeld van
O.-L.-Vrouw Moeder van de Goede Hoop. Langs twee paadjes bevinden zich zeven kapelletjes met bovenaan bronzen platen, die de zeven smarten van Maria uitbeelden.

De kapel is elke dag open: in de zomer van 8 tot 20.30 uur en in de winter van 8 tot 19 uur.

AFHAALONTBIJT T.V.V. BROEDERLIJK DELEN GROOT SUCCES
ma 05 april '21

Ook tijdens corona blijft de pastorale zone Sint-Franciscus Glabbeek zich inzetten voor de medemens

In crisistijden moet men creatief en flexibel zijn en dat was er aan te zien in onze pastorale zone Sint-Franciscus Glabbeek. Ter vervanging van de ondertussen legendarische ‘solidaire maaltijd’ in zaal Glazuur, serveerden we op zondag 28 maart 2021 een ‘afhaalontbijt’.

Want corona of niet, de ongelijkheid in de wereld neemt toe en zoveel mensen leven in armoede. Broederlijk Delen streeft naar een duurzame wereld, zonder ongelijkheid en daar moeten we wel aan meehelpen.

Een team van super enthousiaste mensen zette zich achter dit initiatief met als bedoeling niet alleen geld in te zamelen voor de armste gemeenschappen in het zuiden, maar ook om weer wat extra leven in onze gemeenschap te brengen in deze trieste dagen.
En of dat gelukt is…

Niettegenstaande dat alle vergaderingen en afspraken via Zoom of WhatsApp verliepen, werd alles tot in de puntjes voorbereid, met altijd de geldende coronamaatregelen in het achterhoofd. Alle producten moesten vers en van goede kwaliteit zijn zodat mensen een heerlijk ontbijtpakket konden mee naar huis nemen. Coronagewijs moest alles ook voorverpakt zijn, zodat de veiligheid optimaal gegarandeerd werd.

Dus ging men aan de slag met het zoeken naar leveranciers, liefst van binnen Glabbeek. Natuurlijk werd ook naar sponsoring gezocht, zodat de opbrengst voor onze doelgroep zo groot mogelijk zou zijn.
Heel wat handelaars en fruittelers van Glabbeek hebben hun groot hart getoond bij deze actie en ook een paar grote bedrijven van elders deden een duit in het zakje.
In naam van de allerarmsten onze welgemeende dank daarvoor.

We danken ook de mensen die spontaan zijn komen helpen, we hadden handen teveel; wat een zalig gevoel. Maar bovenal moeten we de bijna driehonderd mensen danken die een ontbijt hebben besteld en zo hun steentje hebben bijgedragen aan dit geslaagde initiatief: Dankjewel! Dankzij jullie steun kunnen we 2.435,37 euro overmaken aan Broederlijk Delen.

De warme sfeer die we mochten ondervinden, zowel bij de voorbereiding als het tijdens het afhaalmoment doet ons al dromen van volgend jaar en er worden nu al plannen gesmeed…
Wij kijken uit naar een vervolg! Jullie ook?

ALLE KERKKLOKKEN LUIDEN MET PASEN OM 12 UUR OVER GANS BELGIË ALS TEKEN VAN HOOP, SOLIDARITEIT, LEVEN
za 03 april '21

Omwille van corona en de beperking tot maximaal 15 personen in de publieke vieringen, wordt het net als vorig jaar geen Pasen zoals anders. Maar daarom wordt het niet minder Pasen. Meer dan ooit brengt de paasboodschap in deze moeilijke tijd hoop en toekomst. Jezus overwint de dood. Het leven krijgt het laatste woord.

De bisschoppen van ons land willen deze Blijde Boodschap in de coronapandemie luid laten klinken. Zij vragen daarom om op Paaszondag 4 april om 12 uur de klokken te luiden in alle kerken van ons land, ook in de kerken van Glabbeek. Na hun verplichte stilte op Goede Vrijdag en Stille Zaterdag mogen zij op Pasen weer feestelijk luiden!

Als teken van troost en hoop voor al wie slachtoffer is van het coronavirus en voor wie hen met de beste zorg omringen.
Als teken van steun voor wie onvermoeibaar blijven strijden tegen het virus.
Als teken van verbinding tussen ons allen: want met vereende krachten kunnen en zullen we deze pandemie te boven komen.
Ja, het wordt opnieuw Pasen!

VANDAAG IS HET GOEDE VRIJDAG
vr 02 april '21

Zelf zijn kruis dragend trok Jezus de stad uit naar wat de Schedelplaats heet, in het Hebreeuws Golgota.
Daar sloegen zij Hem aan het kruis, en met Hem nog twee anderen, aan elke kant een en Jezus in het midden.
Pilatus had ook een opschrift laten maken en op het kruis doen aanbrengen. Het luidde: ‘Jezus, de Nazoreeer, de koning van de Joden.’
Vele Joden lazen dit opschrift, want de plaats waar Jezus gekruisigd werd, lag dicht bij de stad. Het stond er in het Hebreeuws, het Latijn en het Grieks.
De hogepriesters van de Joden nu zeiden tot Pilatus: ‘Ge moest er niet op zetten: ‘de koning van de Joden ‘, maar: ‘Hij heeft gezegd: Ik ben de koning van de Joden.’
Pilatus antwoordde: ‘Wat ik geschreven heb, heb ik geschreven.’
Toen de soldaten Jezus gekruisigd hadden, namen ze zijn kleren en deelden ze in vieren, voor iedere soldaat een deel.
Ze namen ook de lijfrok, die echter zonder naad was, een een stuk geweven van bovenaf.
Daarom zeiden ze tot elkaar: ‘Laten we die niet scheuren, maar er om loten wie hem krijgt.’
Aldus moest de Schrift vervuld worden: Zij verdeelden mijn kleren onder elkaar en dobbelden om mijn gewaad. Terwijl de soldaten hiermee bezig waren,
stonden bij Jezus’ kruis zijn moeder, de zuster van zijn moeder, Maria de vrouw van Klopas en Maria Magdalena.
Toen Jezus zijn moeder zag en naast haar de leerling die Hij liefhad, zei Hij tot zijn moeder: ‘Vrouw, zie daar uw zoon.’
Vervolgens zei Hij tot de leerling: ‘Zie daar uw moeder.’ En van dat ogenblik af nam de leerling haar bij zich in huis.
Hierna, wetend dat nu alles was volbracht, zei Jezus, opdat de Schrift vervuld zou worden: ‘Ik heb dorst.’
Er stond daar een kruik vol zure wijn. Ze doopten er een spons in, staken die op een hysopstengel en brachten die aan zijn mond.
Toen Jezus van de zure wijn genomen had, zei Hij: ‘Het is volbracht.’ Daarop boog Hij het hoofd en gaf de geest.

Bron: Trudo Federatie

DE KERKKLOKKEN VERTREKKEN VANAVOND NAAR ROME!
do 01 april '21

klokken

Vandaag, Witte Donderdag, vertrekken de klokken van onze zes kerken naar Rome, om zondag terug te keren. De klokken worden straks omstreeks 18.15 uur nog éénmaal geluid en dan zal er tot de avond van Stille Zaterdag (18.15 uur), in de Glabbeekse parochies én in de rest van de wereld, geen kerkklok meer te horen zijn.

De legende vertelt dat kerkklokken tijdens de mis op Witte Donderdag de kerktoren verlaten en naar Rome vliegen. De klokken krijgen miraculeus vleugels, maar je ziet ze niet vliegen, want dat doen ze hoog boven de wolken. In Rome halen ze chocolade-eitjes op. Daarna vliegen ze terug naar hun kerktoren en laten de eieren vallen in tuinen en parken.
Niet de paashaas dus, maar vliegende klokken verstoppen eieren op Pasen.

WIJDING PALMTAKJES ANDERS DAN ANDERS
di 30 maart '21

Op Palmzondag 28 maart ‘21, werden in de zondagskerk in Kapellen palmtakjes gewijd. Gewoonlijk gebeurt dit in aanwezigheid van heel veel mensen, maar uiteraard kon dat dit jaar niet. Pastoor Luc wijdde de takjes in een korte plechtigheid en in aanwezigheid van slechts enkele medewerkers. De vertegenwoordigers van de verschillende parochies namen de takjes mee naar hun eigen kerk binnen onze Pastorale Zone Sint-Franciscus waar mensen ze konden afhalen tijdens de open-kerk-momenten.

Het palmtakje, in onze contreien meestal Buxus, herinnert ons aan de intocht van Jezus in Jeruzalem. Het verwijst naar de juichende mensen die langs de weg stonden om hem als een koning te onthalen, want Hij zou hen bevrijden van de bezetting door de Romeinen.
Daarbij is de palm het symbool voor de overwinning.

Nu nog altijd nemen mensen een gewijd palmtakje mee naar huis en plaatsen het bij een kruisbeeld. Hiermee vragen ze vrede en voorspoed voor hun huis. Daar blijft het een heel jaar staan. Voor Aswoensdag nemen ze het weer mee naar de kerk en wordt het verbrand tot as. Het askruisje is dus de as van palmtakjes die een heel jaar van ons leven heeft meegemaakt.

Palmzondag is tevens het begin van de Goede Week en het is de zesde en laatste zondag van de veertigdagentijd.

OVERLIJDEN JOSEE ELSHOUT – BUNSBEEK
ma 29 maart '21

zonsondergang (Aangepast)

Op 26 maart ’21 overleed Josée Elshout. We nemen deze week in beperkte kring (omwille van de maatregelen m.b.t. de corona-epidemie) gelovig afscheid van haar in de Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk van Kapellen.

We betuigen onze christelijke deelneming aan haar familie en wensen hen veel sterkte.
Mogen we vragen om uw gebed voor Josée?

De rouwbrief kan u vinden op https://begrafenissen-rummens.be/condolences/26-maart-2021-josee-elshout

Pagina's